Formatowanie pracy dyplomowej i magisterskiej – praktyczne wskazówki

Nie tylko treść merytoryczna ma wpływ na wizerunek pracy magisterskiej. Forma i estetyka są równie ważne, dlatego należy zwrócić uwagę na formatowanie i redagowanie pracy. Dla niektórych osób, nie tylko studentów, ale także wykładowców, praca z edytorem tekstu jest bardzo uciążliwa.

Redakcja techniczna, czyli inaczej formatowanie, wymaga czasu i uwagi. Oferujemy kompleksowe formatowanie prac licencjackich, magisterskich i inżynierskich, dostosowując dokument do rygorystycznych wymogów edytorskich uczelni. Od ustawienia marginesów na oprawę i „ukrycia” numeracji na stronie tytułowej, przez automatyzację spisów treści i tabel, aż po ujednolicenie przypisów i bibliografii. Ale przede wszystkim formatowanie musi być dostosowane do wymogów edycyjnych uczelni.

Formatowanie tekstu z wykorzystaniem stylów

Podstawą formatowania ważnych dokumentów, w tym prac naukowych, polega na wykorzystywaniu styli. Ich zadaniem jest regulacja wyglądu stopek, nagłówków, akapitów tekstu, tytułów rozdziałów i podrozdziałów, podpisów rysunków, tabel i tym podobnych. Pozwala to na zachowanie spójnego i estetycznego wyglądu tekstu.

Warto przeczytać: Największe przeszkody w pisaniu pracy magisterskiej

Dodatkowo pozwala to na użycie automatycznej numeracji rozdziałów, podrozdziałów, rysunków i tabel, a także na automatyczne umieszczenie i uaktualnienia spisu treści, tabel czy rysunków.

Najczęściej stosowane typy stylów

• Akapit: wyglądu akapitu zależy od ustawień takich aspektów jak na przykład: tabulatory, odstępy między wierszami i obramowania, wyrównanie tekstu, formatowanie znaków.
• Tabele: jednorodny wygląd tabel jest utrzymany dzięki cieniowaniu, wyrównaniu, obramowaniom i czcionkom w tabelach.
• Styl znaku: dotyczy zaznaczonego tekstu wewnątrz akapitu (przykładowo: pogrubienie, kursywa, czcionka tekstu, rozmiar czcionki).
• Styl listy: pozwala na utrzymanie jednolitej numeracji w liście, a także podobnego wyrównania, czcionek lub punktorów do list.

Ustawienie poprawnego formatowania na samym początku pisania pracy

Największy błąd to pisanie pracy „na brudno” i próba sformatowania 80 stron tekstu na samym końcu. To przepis na rozsypane akapity i błędy edytorskie.

Otwórz pusty dokument i skonfiguruj te 4 elementy, zanim napiszesz pierwsze zdanie.

Marginesy

Standardowe ustawienie Worda (2,5 cm z każdej strony) jest bezpieczne, ale niewystarczające dla prac dyplomowych, które będą drukowane i oprawiane. Musisz dodać margines na grzbiet.

• Ścieżka. Karta Układ -> Marginesy -> Marginesy niestandardowe.
• Ustawienia:
  • Górny, Dolny, Prawy: 2,5 cm.
  • Lewy: 2,5 cm (lub 3,5 cm, jeśli nie używasz opcji „na oprawę”).
  • Na oprawę (Gutter): Ustaw 1,0 cm lub 1,5 cm. To dodatkowy margines z lewej strony, który „zniknie” w klejeniu lub bindowaniu pracy.

Style (potrzebne do automatycznego spisu treści)

Nie powiększaj ręcznie czcionki dla tytułów rozdziałów! Jeśli będziesz to robić ręcznie („pogrubienie + rozmiar 16”), Word nie zrozumie, że to jest rozdział i nie stworzy automatycznego spisu treści.

Używaj Galerii Stylów (Karta Narzędzia główne):

1. Kliknij prawym przyciskiem myszy na styl Normalny -> Modyfikuj. Ustaw tu czcionkę tekstu głównego (np. Times New Roman, 12 pkt, wyjustowanie). To będzie Twój standardowy tekst.
2. Kliknij prawym przyciskiem na Nagłówek 1 -> Modyfikuj. Ustaw wygląd tytułów rozdziałów (np. 16 pkt, pogrubienie, czarny kolor).
3. Kliknij prawym przyciskiem na Nagłówek 2 -> Modyfikuj. Ustaw wygląd podrozdziałów.

Pisząc tekst, używaj stylu Normalny. Pisząc tytuł rozdziału, kliknij w Nagłówek 1.

Akapity i interlinia dla lepszej czytelności

Tekst pracy dyplomowej musi być przejrzysty dla promotora, który będzie nanosił poprawki.

• Skrót: zaznacz tekst (Ctrl+A), kliknij prawym przyciskiem -> Akapit.
• Interlinia (Odstępy między wierszami). Ustaw na 1,5 wiersza. To standard akademicki. Pojedyncza interlinia jest zbyt gęsta do czytania.
• Wyrównanie: wybierz Wyjustuj (wyrównanie do lewej i prawej).
• Wcięcia (Pierwszy wiersz). W sekcji Wcięcia -> Specjalne wybierz Pierwszy wiersz (domyślnie 1,25 cm).
• Nigdy nie rób wcięć akapitowych spacjami ani tabulatorem! Automat zrobi to równo w całej pracy.

Wyłączanie bękartów i wdów

Word posiada funkcję, która zapobiega pozostawianiu pojedynczego wiersza akapitu na dole strony lub przenoszeniu pojedynczego wiersza na górę nowej strony.

• Ścieżka. Akapit -> Zakładka Podziały wiersza i strony.
• Ustawienie. Zaznacz „Kontrola bękartów i wdów”. Dzięki temu tekst będzie się układał estetycznie bez Twojej ingerencji.

W osobnym artykule wyjaśniamy wdowy, bękarty, szewcy i sieroty czyli automatyczne rozmieszczenie tekstu.

Wiszące spójniki

W języku polskim nie zostawiamy na końcu linii liter: i, w, z, o, a. Word domyślnie tego nie pilnuje. Aby przenieść literę do nowej linii, nie używaj „Entera”. Postaw kursor za literką i wciśnij Shift + Enter (tzw. miękki enter) lub Ctrl + Shift + Spacja (twarda spacja).

Automatyczny spis treści

Po zastosowaniu stylów dla nagłówków wygeneruj spis treści automatycznie:

Wstawianie → Spis treści (Word)

Jeśli coś się zmienia w treści, wystarczy zaktualizować spis zamiast go przepisywać ręcznie.

Prawidłowa numeracja stron

Numeracja stron wydaje się błahostką, ale to jeden z pierwszych elementów, na które zwraca uwagę recenzent (i edytor tekstu). Źle ustawiona numeracja krzyczy: „nie panuję nad formatowaniem”.

Warto przeczytać: Jak przygotować dobry artykuł naukowy do publikacji?

Oto jak zrobić to profesjonalnie i zgodnie ze standardami większości polskich uczelni.

Numeracja strony tytułowej

Strona tytułowa się liczy, ale jej numer jest ukryty. Strona tytułowa pracy magisterskiej jest pierwszą fizyczną stroną pracy (nr 1), ale numer ten MUSI być ukryty.

Oznacza to, że pierwszą cyfrą, którą zobaczymy w pracy, jest zazwyczaj „2” (na odwrocie strony tytułowej, np. przy oświadczeniu autora) lub „3” (jeśli druga strona jest pusta). Spis treści również jest numerowany.

Największym problemem studentów nie jest teoria, ale „jak ukryć tę jedynkę na pierwszej stronie?”. Nie rób tego ręcznie (zaklejając białym prostokątem)!

Gdy numeracja jest ciągła:

1. Wejdź w zakładkę Wstawianie -> Numer strony -> wybierz pozycję (np. Dół strony -> Jeden z numerów po prawej).
2. Pojawią się numery na każdej stronie.
3. Będąc w trybie edycji nagłówka/stopki, spójrz na górne menu („Projektowanie” lub „Nagłówek i stopka”).
4. Zaznacz opcję: „Inne na pierwszej stronie” (Different First Page).
5. Gotowe! Numer zniknie ze strony tytułowej, ale na kolejnej stronie pojawi się prawidłowa „2”.

Metoda dla zaawansowanych – sekcje

Jeśli musisz zmienić format numeracji w trakcie pracy (np. załączniki mają nie być numerowane lub w połowie pracy masz stronę poziomą z wykresem), musisz użyć Podziału Sekcji.

• Ustaw kursor na końcu tekstu na stronie przed zmianą.
• Wybierz Układ -> Znaki podziału -> Następna strona (w sekcji Podziały sekcji).
• Teraz możesz rozłączyć stopki obu sekcji (odklikując opcję „Połącz z poprzednim”) i formatować je niezależnie.

Gdzie umieścić numer strony?

Jeśli wymogi uczelni nie mówią inaczej, standardem jest:

• Numeracja stron w prawym dolnym rogu.
• Środek stopki – akceptowalne, wygląda estetycznie.
• Czcionka taka sama jak w tekście głównym (np. Times New Roman lub Arial), rozmiar zazwyczaj 10-12 pkt (nie rób wielkich, krzyczących numerów).

Czego unikać przy numeracji stron?

• Ręcznego wpisywania numerów – jeśli dopiszesz tekst na początku, cała ręczna numeracja się rozsypie.
• Numerowania strony tytułowej – to błąd formatowania dyskwalifikujący estetycznie.
• Różnych czcionek – numer strony nie może być w Calibra, jeśli reszta pracy jest w Times New Roman.

Tworzenie i formatowanie przypisów dolnych

Przypisy dolne w pracy magisterskiej pełnią funkcję bibliograficzną (wskazują źródło) lub dygresyjną (dodatkowe wyjaśnienie terminu). Ich poprawne stosowanie to podstawa rzetelności naukowej.

Jak wstawić przypis w MS Word

Nie wpisuj numerów ręcznie w tekście. Musisz użyć funkcji automatycznej, która sama pilnuje kolejności numeracji i przenosi treść na dół strony.

• Ścieżka: Karta Odwołania -> Wstaw przypis dolny.
• Skrót klawiszowy (Oszczędność czasu): Ustaw kursor w miejscu, gdzie ma być odsyłacz i wciśnij Lewy Ctrl + Lewy Alt + F.

Wygląd i formatowanie przypisów

Standardowy przypis różni się wyglądem od tekstu głównego. Najczęstsze wymogi to:

• Czcionka – ta sama co w tekście głównym (np. Times New Roman), ale mniejsza – zazwyczaj 10 pkt.
• Interlinia pojedyncza (1.0).
• Wyrównanie do lewej lub wyjustowanie (zależnie od uczelni).
• Zakończenie – każdy przypis jest zdaniem, więc musi kończyć się kropką.

Lokalizacja odsyłacza w tekście

To najczęstszy błąd edytorski. Gdzie postawić cyfrę odsyłacza względem znaków interpunkcyjnych?

1. Bez spacji – między wyrazem a cyfrą przypisu nie stawiamy spacji.
2. Przed kropką/przecinkiem. W polskiej typografii przypis zazwyczaj stawiamy przed znakiem interpunkcyjnym kończącym zdanie lub frazę.
   • Dobrze: …według Kowalskiego¹ lub Nowaka.
   • Źle: …według Kowalskiego. ¹
3. Wyjątekiem jest cytat. Jeśli kończysz cytat w cudzysłowie, przypis stawiasz po cudzysłowie, a przed kropką.
   • Przykład: „To jest ważny cytat”².

Skracanie opisów (Ibidem, Op. cit.)

Nie przepisuj pełnego adresu bibliograficznego, jeśli cytujesz tę samą książkę kilka razy. Stosuj system skrótów.

• Tamże (lub Ibidem). Używasz, gdy cytujesz to samo źródło, co w przypisie bezpośrednio wyżej.
  • Przypis 10: J. Nowak, Ekonomia, Warszawa 2020, s. 15.
  • Przypis 11: Tamże, s. 20.
• Dz. cyt. (lub Op. cit.). Używasz, gdy cytujesz źródło, które pojawiło się już wcześniej w pracy, ale nie bezpośrednio wyżej.
  • Przypis 15: J. Nowak, Dz. cyt., s. 45.

Ważne: zdecyduj się na jeden język (polski: Tamże/Dz. cyt. LUB łaciński: Ibidem/Op. cit.) i stosuj go konsekwentnie w całej pracy. Nie mieszaj ich.

Co musi zawierać pierwszy pełny przypis?

Gdy przywołujesz źródło po raz pierwszy, musisz podać pełne dane (chyba że promotor wymaga inaczej, np. systemu harvardzkiego w tekście).

Schemat klasyczny: Inicjał imienia i Nazwisko autora, Tytuł dzieła (kursywą), Wydawnictwo, Miejsce i rok wydania, numer strony.

Przykład: A. Kowalski, Zarządzanie ryzykiem, PWE, Warszawa 2018, s. 44.

Nie używaj „enterowania” i spacji do wyrównywania tekstu

Wiele osób traktuje Worda jak maszynę do pisania: chcesz tekst na środku? Klikasz spację dziesięć razy. Chcesz nowy rozdział na nowej stronie? Klikasz Enter, aż kursor spadnie na dół.

Formatowanie „na oko” wygląda dobrze tylko w tym momencie. Wystarczy, że dopiszesz jedno zdanie na stronie nr 5, a cały tekst na stronach 6–80 przesunie się w dół, tworząc puste dziury w losowych miejscach.

Włącz tryb „Rentgena” (pokaż wszystko)

Aby zobaczyć, czy Twoja praca jest czysta, włącz przycisk ¶ (na karcie Narzędzia główne).

• Kropki między wyrazami (·) to spacje.
• Odwrócone litery P (¶) to Entery.

Jeśli widzisz rząd kropek przed akapitem albo kolumnę znaczków ¶ na pustej stronie – masz błąd do poprawienia.

Wyśrodkowanie, wyrównanie i wyjustowanie zamiast spacji do wyrównywania tekstu

Czcionki w komputerze nie mają równej szerokości (litera „i” jest węższa niż „m”). Dlatego 10 spacji w jednej linijce nie równa się 10 spacjom w innej.

• Błąd: Centrowanie tytułów spacjami.
  • Rozwiązanie: Użyj przycisku Wyśrodkuj lub skrótu Ctrl + E.
• Błąd: Robienie wcięć akapitowych spacjami (5 spacji na początku).
  • Rozwiązanie: Skonfiguruj styl (jak w poprzednim rozdziale) lub przesuń górny suwak na linijce (klepsydrę).
• Błąd: Wyrównywanie tekstu do prawej spacjami.
  • Rozwiązanie: Użyj przycisku Wyrównaj do prawej lub Wyjustuj (Ctrl + J).

Problem „enterowania” – nowa strona to nie 20 Enterów

To klasyka gatunku. Kończysz Rozdział 1 w połowie strony, więc wciskasz Enter tak długo, aż kursor przeskoczy na nową stronę, by zacząć Rozdział 2.

Jeśli później dopiszesz trzy linijki do Rozdziału 1, tytuł Rozdziału 2 nie będzie już na górze nowej strony, ale zjedzie w dół o te trzy linijki. Będziesz musiał poprawiać całą pracę ręcznie, strona po stronie.

Najlepsze rozwiązanie to twardy podział strony (Ctrl + Enter)

Gdy kończysz rozdział, wciśnij Ctrl + Enter. Wstawiasz wtedy niewidzialny znak „Podział strony”. Word wie, że cokolwiek jest za tym znakiem, zawsze ma zaczynać się na czystej kartce. Nieważne, ile tekstu dopiszesz wcześniej – kolejny rozdział ani drgnie.

Formatowanie tabel i rysunków

W pracy dyplomowej grafiki i tabele nie służą do ozdoby. Są pełnoprawną treścią. Muszą być czytelne, podpisane i – co najważniejsze – stabilne w tekście.

Złota zasada umiejscowienia podpisów

W świecie akademickim panuje sztywna reguła, której nie wolno łamać (chyba że Twój wydział ma bardzo specyficzne wytyczne):

• TABELA: Podpis znajduje się NAD tabelą.
  • Dlaczego? Bo tabelę czytamy od góry do dołu (najpierw musimy wiedzieć, co oznaczają kolumny).
• RYSUNEK (Wykres, Zdjęcie, Schemat): Podpis znajduje się POD rysunkiem.
  • Dlaczego? Bo najpierw patrzymy na obraz, a potem szukamy wyjaśnienia, co on przedstawia.

Jak automatycznie podpisywać grafiki

Nigdy nie wpisuj ręcznie „Rysunek 1”, „Tabela 3”. Jeśli wstawisz nowy rysunek na początku pracy, będziesz musiał/a ręcznie zmieniać numerację we wszystkich kolejnych pięćdziesięciu.

Zrób to automatem:

1. Kliknij prawym przyciskiem myszy na obrazek (lub zaznacz całą tabelę).
2. Wybierz Wstaw podpis (Insert Caption).
3. W polu Etykieta wybierz „Tabela” lub „Rysunek” (lub stwórz nową etykietę przyciskiem Nowa etykieta, np. „Wykres” lub „Schemat”).
4. Wpisz tytuł po numerze.
5. Korzyść: Word sam pilnuje kolejności numerów. Dodatkowo, dzięki temu jednym kliknięciem wygenerujesz na końcu pracy automatyczny Spis tabel i rysunków.

Kotwiczenie grafik, aby nie uciekały?

Masz problem, że przesuwasz tekst, a wykres ląduje w połowie innego akapitu? To kwestia „opływania tekstem”.

W pracach dyplomowych najbezpieczniejszą opcją jest ustawienie: Równo z tekstem (In Line with Text).

• Kliknij obrazek -> ikona opcji układu (kwadracik z łukiem) -> Wybierz Równo z tekstem.
• Wtedy Word traktuje obrazek jak jedną, wielką literę. Nie da się go przesunąć myszką w losowe miejsce, ale za to grzecznie trzyma się akapitu, w którym został wstawiony. Możesz go też łatwo wyśrodkować (Ctrl+E).

Przenoszenie nagłówków w długich tabelach

Jeśli tabela jest długa i przechodzi na kolejną stronę, czytelnik na drugiej stronie nie będzie wiedział, co oznacza dana kolumna.

Rozwiązanie: powtórz nagłówek.

1. Kliknij w pierwszy wiersz tabeli (nagłówek).
2. Wejdź w zakładkę Układ (narzędzia tabel) -> Kliknij Powtórz wiersze nagłówka.
3. Gdy tabela przełamie się na nową stronę, nagłówek pojawi się tam automatycznie.

Źródło grafiki to element obowiązkowy

Każdy element graficzny musi mieć podane źródło. Jeśli go nie ma – popełniasz plagiat. Źródło umieszczamy zazwyczaj bezpośrednio pod tabelą lub wykresem (nawet jeśli podpis tabeli jest na górze).

• Jeśli to skan/kopia z książki:
  • Źródło: J. Kowalski, Tytuł książki, Warszawa 2020, s. 15.
• Jeśli zrobiłeś to sam na podstawie danych:
  • Źródło: opracowanie własne.
• Jeśli zrobiłeś to sam na podstawie danych z GUS:
  • Źródło: opracowanie własne na podstawie danych GUS.

Użyj mniejszej czcionki (np. 10 pkt) i wyrównania do lewej (lub pod grafiką).

Czego unikać przy formatowaniu tabel?

• Print screenów tabel z Excela. Wyglądają nieprofesjonalnie i często są nieczytelne w druku. Kopiuj tabele z Excela i wklejaj jako „Tabela”, a nie jako „Obraz”.
• Pustych przestrzeni. Jeśli duża tabela przeskakuje na nową stronę, zostawiając pół strony pustej – dopisz tekst wprowadzający przed tabelą, aby wypełnić lukę.

W osobnym artykule podpowiadamy, jak formatować tabele, wykresy i rysunki.

Automatyczna bibliografia i poprawne cytowanie

Wielu studentów pisze bibliografię ręcznie na samym końcu, przeklejając przypisy i usuwając numery stron. To syzyfowa praca, w której łatwo o pomyłki (zła kolejność alfabetyczna, literówki).

Masz dwie drogi: pełna automatyzacja (dla zorganizowanych) lub pół-automatyzacja (dla tych, co już napisali pracę ręcznie).

Pełna automatyzacja (Menedżer Źródeł)

Jeśli dopiero zaczynasz pisać, to jest najlepsza metoda. Word posiada wbudowaną bazę danych Twoich książek.

Dodawanie źródła:

• Wejdź w kartę Odwołania -> Zarządzaj źródłami.
• Kliknij Nowy.
• Wybierz typ (Książka, Artykuł w czasopiśmie, Strona WWW).
• Uzupełnij pola (Autor, Tytuł, Rok, Wydawnictwo).

Zaleta jest taka, że wpisujesz to raz. Nawet jeśli użyjesz danej książki 50 razy, Word pamięta jej dane.

Cytowanie w tekście:

Gdy piszesz zdanie i chcesz dać przypis, klikasz Wstaw cytat (obok Menedżera źródeł).

Generowanie Bibliografii końcowej:

• Na końcu pracy (na nowej stronie) klikasz Bibliografia -> wybierasz szablon.
• Word sam stworzy listę, poukłada ją alfabetycznie i sformatuje.

UWAGA! Sprawdź, jaki Styl bibliografii jest ustawiony (menu rozwijane w karcie Odwołania). W Polsce często stosuje się styl ISO 690 lub styl APA. Upewnij się u promotora, który styl obowiązuje.

W osobynm artykule dowiesz się, jak cytować źródła internetowe.

Metoda „pół-automatyczna” (sortowanie)

Jeśli robiłeś przypisy „ręcznie” (przez Ctrl+Alt+F) i nie wprowadzałeś danych do Menedżera Źródeł, automat z Opcji 1 nie zadziała (wygeneruje pustą listę).

Musisz stworzyć bibliografię ręcznie, ale nie układaj jej alfabetycznie samemu!

1. Wypisz wszystkie pozycje jedna pod drugą (kolejność dowolna).
2. Zaznacz całą listę.
3. Wejdź w kartę Narzędzia główne -> kliknij ikonę A-Z (Sortowanie).
4. Kliknij OK. Word poukłada wszystko idealnie alfabetycznie według nazwisk.

Przypis a bibliografia – różnice

To najczęstszy błąd – student kopiuje przypis do bibliografii 1:1. To błąd!

Element	Przypis dolny (na dole strony)	Bibliografia (na końcu pracy)
Początek	Inicjał imienia i Nazwisko (J. Kowalski)	Nazwisko i Inicjał imienia (Kowalski J.)
Strony	Podajemy konkretną stronę (s. 15)	Nie podajemy stron (chyba że to artykuł w czasopiśmie – wtedy podajemy zakres, np. s. 15–30)
Kolejność	Chronologiczna (jak występują w tekście)	Alfabetyczna
Interpunkcja	Kończy się kropką.	Nie musi kończyć się kropką (zależy od standardu).

Formatowanie „Wysunięcie” (Hanging Indent)

Profesjonalna bibliografia ma specyficzne wcięcie: pierwszy wiersz jest dociągnięty do lewej, a każdy kolejny wiersz tego samego źródła jest wcięty.

Jak to zrobić?

1. Zaznacz całą bibliografię.
2. Kliknij prawym przyciskiem -> Akapit.
3. W sekcji Wcięcia -> Specjalne wybierz: Wysunięcie (Hanging).
4. Ustaw na 1,25 cm.

Dzięki temu nazwiska autorów będą „wystawać”, co ułatwia szukanie pozycji na liście.

Korekta techniczna i eliminacja błędów

Usunięcie podwójnych spacji

W trakcie pisania i edycji często przypadkowo stawiamy dwie spacje obok siebie. Na wydruku wygląda to jak dziura w tekście.

• Wciśnij Ctrl + H (zamienianie) aby usunąć.
• W polu Znajdź wpisz dwie spacje (spacja, spacja).
• W polu Zamień na wpisz jedną spację.
• Klikaj Zamień wszystko, aż Word pokaże komunikat „Liczba wykonanych zmian: 0”.

Sprawdzenie „martwych linków”

Jeśli używałeś automatycznych spisów lub odsyłaczy (np. „zob. Rysunek 5”), a potem usunąłeś ten rysunek, Word wstawi w to miejsce brzydki komunikat błędu.

• Jak znaleźć: wciśnij Ctrl + F (Znajdź).
• Wpisz słowo: Błąd! (lub fragment komunikatu: Błąd! Nie odnaleziono źródła odwołania).
• Przejrzyj wyniki. Jeśli znajdziesz taki błąd, musisz ręcznie usunąć odsyłacz lub wskazać nowy cel.

Aktualizacja wszystkich spisów (kluczowe!)

Spis treści, spis tabel i bibliografia nie aktualizują się same w czasie rzeczywistym. Jeśli dopisałeś akapit na stronie 20, wszystko na stronie 80 mogło się przesunąć.

• Kliknij prawym przyciskiem na Spis Treści -> Aktualizuj pole -> Aktualizuj cały spis.
• Zrób to samo ze spisem tabel i rysunków.
• Zrób to jako ostatnią czynność przed zapisem do PDF.

Wiszące spójniki (sieroty na końcach linii)

Sprawdź prawy margines tekstu. Polskie zasady edytorskie nie pozwalają, by na końcu wersu zostały samotne litery: i, w, z, o, u, a.

• Korekta: ustaw kursor za literką i wciśnij Shift + Enter (miękki enter) lub Ctrl + Shift + Spacja (twarda spacja). Przeniesiesz spójnik do nowej linii.

Samotne nagłówki

Przejrzyj pracę w widoku „Wiele stron” (Widok -> Powiększenie -> Wiele stron). Szukaj sytuacji, w której tytuł rozdziału/podrozdziału został na samym dole strony, a tekst zaczyna się dopiero na następnej.

• To błąd dyskwalifikujący estetycznie. Przenieś nagłówek na nową stronę (Ctrl + Enter przed nagłówkiem).

Test PDF (ostateczna weryfikacja)

Pliki tekstowe mogą inaczej wyglądać na różnych urządzeniach lub formatowanie się psuje po wydruku tekstu. Aby temu zapobiec, najlepiej przesyłać i drukować tekst w pliku pdf. Mamy wtedy pewność, że tekst się nie przesunie.

• Zapisz jako PDF. Plik -> Zapisz jako -> PDF.
• Albo wyszukaj w wyszukiwarce konwertera, wpisując „word to pdf online free”.

Pobierz swoją pracę w nowym formacie i przejrzyj pod kątem formatowania.

Interpunkcja przy przypisach

Szybki rzut oka na dół stron:

• Czy wszystkie przypisy kończą się kropką?
• Czy czcionka w przypisach jest jednolita (rozmiar, krój)? Czasem po wklejeniu źródła z internetu formatowanie się psuje (inny font).

Dbałość o stronę formalną pracy dyplomowej stanowi nieodłączny element warsztatu naukowego. Prawidłowe formatowanie tekstu nie jest jedynie kwestią estetyki, lecz dowodem rzetelności autora oraz poszanowania przyjętych standardów akademickich. Należy pamiętać, że przejrzysta struktura i poprawność edytorska znacząco ułatwiają recenzentom odbiór treści merytorycznej.